Christine Philipp – schilderijen

23 februari t/m 22 maart

Figuratieve abstractie of abstracte figuratie?

De schilderijen van Christine Philipp beantwoorden aan dit ‘verwarrende’, maar bijzonder actuele beeld. Onmiskenbaar figuratief geschilderd, aan de zichtbare werkelijkheid ontleend, creëert Philipp toch een betrekkelijk abstract beeld. Ze observeert scherp haar onderwerp, rechtstreeks of via foto of filmbeelden en isoleert of ‘bevriest’ daaruit een element of thema dat haar boeit.
Op de Academie in Dusseldorf was Jan Dibbets haar leermeester. Rudi Fuchs schrijft over Dibbets in zijn boek ‘Tussen Kunstenaars’ en in één citaat trof me de overeenkomst tussen leraar en leerling:
“Een foto is een beeld dat van de werkelijkheid is afgezonderd, voor altijd gescheiden van de visuele totaliteit waarvan het deel uitmaakte. Het werken met zulke geïsoleerde fragmenten geeft Dibbets zowel een buitengewone strakheid als grote flexibiliteit. Een geïsoleerd fragment kan vrijelijk gehanteerd of gemanipuleerd worden, omdat het uit zijn context is
gelicht en geen wortels meer heeft: hoewel naar aard ‘realistisch’ is het door zijn linguïstisch isolement buitengewoon abstract.” (uit: Rudi Fuchs, Tussen kunstenaars; over Jan Dibbets, Amsterdam 2002, p.315)

Het is niet verwonderlijk dat Christine Philipp een grote bewondering koestert voor haar leermeester Jan Dibbets.
Dibbets’ visie op het beeld – als door Fuchs zo goed omschreven – en zijn bekende ‘Perspective Corrections’, maakten grote indruk op Christine en hebben haar gevormd. Omgekeerd is het dan evenmin verwonderlijk dat Jan Dibbets desgevraagd zich zijn oud-leerlinge heel goed herinnert en haar typeert als “ambitieus en zeer talentvol”.