Corrie de Boer (1932)

biografie

Corrie de Boer woont en werkt in Amsterdam. Ze is opgeleid aan de afdeling textiele vormgeving van de Rietveldacademie in Amsterdam en begin jaren zeventig bekend geworden met haar in hagelwit linnen uitgevoerde reliëfs. Horizontale en verticale plooien zorgen voor een spanning, die zich soms ontlaadt in diagonalen, vierkanten of cirkels. Hoewel het werk er zeer eenvoudig uitziet, alsof het spelenderwijs is ontstaan, gaat Corrie de Boer altijd uit van een vooraf gemaakte schets. Over zo’n schets zit zij soms dagenlang te denken en te rekenen. De eigenlijke vervaardiging van het werk is een enorm karwei, maar dit urenlange borduren in rechte lijnen is een noodzakelijk onderdeel van haar kunstenaarschap. Zelf zegt de Boer over haar reliëfs en textielwerken het volgende:

‘Er bestaat bij mij een soort haat-liefde verhouding ten opzichte van textiel. Enerzijds houd ik van het materiaal en word ik erdoor gefascineerd, anderzijds wijs ik het af als beeldmateriaal, omdat het vaak door zijn bijzondere eigenschappen, voortkomend uit zijn functie, al een eigen waarde heeft. De chaos daarin te ordenen, of de werkelijkheid te abstraheren, is een proces wat mij al jarenlang bezighoudt. Door de keuze van het witte kerklinnen heb ik het materiaal tot een minimum teruggebracht om van daaruit een eigen beeld op te bouwen. Dat beeld is voor mij ontstaan uit het thema ‘boom’ (verticaal) en ‘landschap’ (horizontaal). De twee gegevens verticaal en horizontaal zijn beeldbepalend geworden voor de witte reliëfs. Er ontstonden drie verschillende categorieën, die toch weer verrassend veel met elkaar te maken hebben, nl. structuur, geometrie en het anekdotische (reminiscenties aan boom of landschap).’

Begin jaren tachtig richt Corrie de Boer zich vooral op tekenen. De aankoop van een bijzondere elipsvormige steen uit India, de lingam, in India het symbool voor het universum en de erotiek, was aanleiding voor de reeks grote werken die de titel "Lingam" dragen: ovale vormen opgebouwd uit geconcentreerde sobere tekens, in één heftige, maar beheerste beweging aangebracht. Het tekenen vormt vanaf midden jaren tachtig de basis van haar werk. Het ene moment op transparant papier, het andere met behulp van bestaande kaarten en collages.

Corrie de Boer is zich voortdurend aan het heroriënteren en dat karakteriseert haar werk. Ze heeft vele tentoonstellingen in binnen en buitenland op haar naam staan en haar werk is onder meer in het bezit van het Stedelijk Museum Amsterdam, de Rijksdienst Beeldende Kunst in Den Haag en het Nederlands Textielmuseum, Tilburg. Het LAC in Sigean (FR) heeft onlangs een Lingam-werk van haar aangekocht.

Corrie de Boer: Op pad.

"Heel helder herinner ik me nog mijn verbazing en fascinatie als jong meisje, tien of twaalf jaar oud, bij het zien van vier tekeningen, die in de gang in het huis in Laren van de kunstschilder Adriaan Lubbers hingen. Het leken krastekeningen en zoiets had ik nog nooit gezien. Jaren later zag ik ze terug in het Gemeentemuseum in Den Haag. "Voor Lub en Miep van Piet" stond erin geschreven. Mondriaan dus.
Waar is het begonnen? Opleiding aan de Kunstnijverheidsschool in Amsterdam dat later de Rietveld Academie werd. In die tijd de meest avontuurlijke opleiding voor kunst in Nederland. Met een paar docenten die hun opleiding hadden gekregen aan het beroemde Bauhaus. Op de academie was niet “hoe" van belang maar het "waarom".
Ik ging naar de afdeling textiel. Naast dessin ontwerpen was je vrij te doen in wat voor jou belangrijk was. Het ontdekken van nieuwe mogelijkheden, daar lag de uitdaging. Waarbij abstractie de dwingende eis was. Een nieuwe tijd brak aan, dachten we toen.
Zelf had ik een soort liefde-haatverhouding met textiel. Enerzijds hield ik van het materiaal anderzijds wees ik het af als beeldmateriaal, omdat het door zijn eigenschappen voortkomend uit zijn functie al een eigen waarde had.
In de tijd na de academie kwam ik door huwelijk met architect in contact met de discipline van de architectuur. Dat contact en soms mijn bemoeienissen daarmee hebben mijn vroege werk beïnvloed. Daarin ontstonden grote monumentale doeken met ribbels van breeuwkatoen, "Ribbels". De laatste daarin was 20 x 0,8 meter. Textiel ja, maar geen kleur. Tot op de dag dat iemand vroeg: "Waarom zo groot? Kun je niet iets maken zo groot als een postzegel?" Leuke uitdaging. Ik vond als materiaal wit kerklinnen. Het materiaal en ook de maat tot een minimum teruggebracht. Thema: boom-verticaal versus landschap-horizontaal. Hierdoor ontstonden anders dan bij een lijn die is getrokken op een plat vlak, door de plooibaarheid van het materiaal, behalve lijnen ook volumes. Dus schaduw. Er ontstonden drie verschillende categorieën nl. structuur, geometrie en het anekdotische met reminiscenties aan boom en landschap. In het begin zo groot als twee postzegels, later uitdijend tot groter formaat. Waarin ook cirkels ontstonden. "Witjes".

Vanuit de handeling met naald en draad, de herhaling ervan, kreeg ik het gevoel brieven te schrijven. "Regels" werden geboren. Regels geschreven met linnen draad op een witte achtergrond. De laatste serie was "Handelingen 78". Twaalf delen want twaalf maanden van het jaar 1978. (dagelijkse handelingen werden afgesloten met rode draad, waardoor alle twaalf delen verschillen).
Na deze uitputtingsslag nooit meer textiel aangeraakt (als beeldmateriaal).
Het leven gaat verder en de uitdaging ligt ergens anders. Tekenen dus. Altijd afgewezen als een te persoonlijk incident. "Cirkels". Lijnen getrokken met penseel op smalle stroken transparant papier. Samengevoegd tot cirkels. In die tijd kwam ik een bijzondere ellipsvormige steen uit India tegen. De "lingam" en in India symbool voor het universum en de erotiek. Hieruit ontstonden de Lingamtekeningen. Soms in combinatie met cirkels. Dat leverde een mooi vorm contrast op.
Dan komt de vraag : Hoe kom ik uit het platte vlak ? Spijker in muur geslagen. Van daaruit opgebouwd (met karton) in lijnen op de muur. Ook hier meestal herhaling van hetzelfde element. "Witte Reliëfs ". Terug naar de ontdekkingstocht: het tekenen of dat wat tekenen voor mij zou kunnen zijn.
In een tijdschrift met reproducties van schilderijen van Rubens trof mij de esthetiek van de weergave van geweld. Geweld in de kunst. "Roof van de dochter ", "Strijd der Amazones ", enz. Serie Geweld in de kunst. Lange stroken transparant papier. Soms in lagen over elkaar. Tekenen zoals muziek zich in de tijd uitstrekt.
"Hey man, that' s music", zei saxofonist David Murray toen hij de tekeningen zag.
Volgende onderwerp voor het tekenen deed zich voor toen ik mijn kleinzoon zag kruipen. Voetjes die nog nooit gelopen hadden. Kruipend er achteraan en foto's gemaakt. Van daaruit tekeningen. Serie "Voetjes ". Hier ook weer het proces van herhaling en de ontwikkeling daarin.
Tekenen als stromend water. De wil uitschakelen, laat het maar gebeuren.
Dan tekenen zonder onderwerp. Op de doorschijnende achterkant van landkaarten de lijnen van het landschap volgen.
Je kiest een weg en daaruit volgen de anderen. Zoals op een piano. Je toetst C en van daaruit laat je de melodie zich ontwikkelen. Serie "Landkaarten ".
Terugkerend in mijn werk is altijd de herhaling en matig gebruik van kleur. Kleur alleen in het geval van noodzaak.
De laatste tijd staat in het teken van opruimen. Restanten van oud werk worden getransformeerd in nieuw werk. Soms onder de titel "Opgeruimd staat netjes", of onder de titel van een tekst van John Cage; "We have the feeling we are getting nowhere and that is a pleasure".

Te vermelden is ook nog mijn bemoeienis met activiteiten in het hoge Noorden, Finsterwolde, Galerie Waalkens, later Stichting de Boer Waalkens (1976-2004). Organiseren van tentoonstellingen en evenementen waaronder de "Koetekendagen", e.a. Ik zag dat als deel van mijn werk als kunstenaar: Goede Kunst, mooi huis, lekkere soep." 

werk

Corrie de Boer, 1976, Lingam tekening, 176 x 112 cm

Corrie de Boer, 1977, Regels Corrie de Boer, Wit reliëf, 50 x 50 cm

Corrie de Boer, 1977, Wit reliëf; Serie b

tentoonstellingen

• 1973 - Galerie Collection d'Art, Amsterdam
• 1974 - Galerie Nouvelle Image, Den Haag
• 1974 - Galerie Stoll, Keulen
• 1975 - Biennale of Tapistry, Lausanne
• 1976 - Galerie Waalkens, Finsterwolde
• 1976 - 2nd Exhibition of Miniature TExtiles, London
• 1976 - Museum Boymans van Beuningen, Rotterdam
• 1976 - Galerie Collection d'Art Amsterdam
• 1977 - Stedelijk Museum Amsterdam
• 1978 - Deelname Nederlandse tentoonstelling Tsjechoslovakije
• 1978 - Museum Boymans van Beuningen, Rotterdam
• 1979 - Galerie Waalkens, Finsterwolde
• 1980 - 'Bekijk het maar'. Rijksmuseum Twente, Enschede
• 1981 - Galerie Asselijn, Amsterdam
• 1981-1983 - Rondreizende tentoonstelling U.S.A. 'The Art Fabric' Mainstream
• 1982 - Kunstzaal Hengelo
• 1983 - 'Gesignaleerd' Kunsthalle, Kiel
• 1984 - Galerie Lambert Tegenbosch, Heusden en Amsterdam
• 1984 - Galerie Waalkens, Finsterwolde
• 1985 - Galerie Liesbeth Lips, Amsterdam
• 1986 - 'Kunstenaars zien Egypte', Museum Allard Pierson Amsterdam
• 1986 - Galerie Waalkens, Finsterwolde
• 1987 - Galerie Im Winter, Bremen
• 1988 - Deelname tentoonstelling 'Vijf tekenaars Nu', Aken
• 1988 - Art Amsterdam
• 1990 - Archipel, Apeldoorn
• 1991 - Galerie Phoebus, Rotterdam
• 1991 - Kunstzaal Librije, Zwolle
• 1992 - Galerie Waalkens, Finsterwolde
• 1993 - Deelname 'Sculptuur in het Landschap', Borg Rusthoven, Wirdum
• 1993 - Kunstrai Amsterdam
• 1994 - Galerie Nanky de Vreeze, Amsterdam
• 1995 - Galerie Ooggetuige, Beesterzwaag
• 1996 - Tekening Biennale Het Wilde Weten, Galerie Ram, Rotterdam
• 1997 - Koetekendagen, Finsterwolde
• 2003 - Stedelijk Museum, Amsterdam
• 2004 - Galerie de Parade, Amsterdam
• 2006 - Kunstruimte, Heerenveen
• 2010 - Galerie Borzo, groepstentoonstelling, Amsterdam
• 2011 - Galerie Borzo, Art Amsterdam