Vluchten; ontsnappen; ontkomen; wegrennen; uitbreken; bevrijden; losmaken; loslaten: wat achterblijft is de herinnering aan wat was en is geweest.

Wat is de werkelijkheid van de schaduw? Ze is er en ze is er niet. Het heeft van zichzelf geen materie. De raadselachtigheid van de schaduw ligt tussen verdwijnen en verschijnen. Schaduwen leg ik vast en ik teken licht.

Carlijn Mens onderzoekt de balans, het schemergebied, tussen goed en kwaad, leven en dood, donker en licht. Met houtskool op papier, foto en video legt zij haar waarnemingen vast. Met de serie Preserved Places documenteert Carlijn Mens in de natuur de plekken die zij wil behouden en beschermen vanuit een statische positie. Licht en schaduw worden in snel tempo gevangen.

In de Flee tekeningen gaat zij een stap verder. Zij lijkt niet meer stil te staan in het landschap, maar er doorheen te rennen, te vluchten. De beelden komen voort uit haar herinnering, de beweeglijkheid van de schaduw is fictief.

Tot en met 24 februari toont Carlijn Mens in het GEM Den Haag haar indrukwekkende project FAITH FEAR FACE, gemaakt naar aanleiding van haar onderzoek naar de beruchte 'Dover'- mensensmokkelzaak. In deze tekeningen, foto's en filmfragmenten dient het licht als metafoor voor de strijd om te overleven en het gevecht voor een beter bestaan. De installatie gaat over het ontnemen van vrijheid en refereert ook aan de eeuwige zoektocht van de mens.

In de tentoonstelling bij Borzo zullen ook een aantal 'Body-prints' komen te hangen die refereren aan Faith Fair Face.