Volledige tekst en korte biografie onder de afbeeldingen

 

Zoom in on the pyramid 2014 marker on canvas  35x3540x4045x4550x5055x5560x6065x65 2

Wieteke Heldens, Zoom in on the pyramid, 2014, marker on canvas 35x35,40x40,45x45,50x50,55x55,60x60,65x65 cm

 

Black political points Portrait of a pyramid 60x60 60x60 2014 marker on canvas

Wieteke Heldens, Black political points/Portrait of a pyramid, 2014, marker on canvas 60 x 60 and 60 x 60 cm

 

My first political painthing 2014oil on canvas  150x100 cm 

Wieteke Heldens, My first political painthing, 2014, oil on canvas 150 x 100 cm

 

Background in grey 2012 gesso on canvas  200x150cm

Wieteke Heldens, Background in grey, 2012, gesso on canvas 200 x 150 cm

 

Colored pretext  2014 oil on canvas 200x150cm

Wieteke Heldens, Colored pretext, 2014, oil on canvas, 200 x 150 cm

 

An other Dry paint 2014 100x150 oil on canas

Wieteke Heldens, An other Dry pain't, 2014, oil on canas 100 x 150 cm

 

With blue content 2014 marker on paper bag 32.5x40.5cm

Wieteke Heldens, With blue content, 2014, marker on paper bag 32.5 x 40.5 cm

 

No content 2013 marker on paper bag 40x50cm

Wieteke Heldens, No content, 2013, marker on paper bag, 40 x 50 cm

 

Tekst bij de duo-tentoonstelling Wieteke Heldens & Carlijn Mens

Uit handen van Z.M. de Koning ontvangt Wieteke Heldens (*1982) in oktober 2013 de prestigieuze Koninklijke Prijs voor de Vrije Schilderkunst. Een kleine selectie van haar werk wordt getoond in het Paleis op de Dam. Ik koop één van haar werken en we maken een afspraak voor een atelierbezoek in de Haagse Schilderswijk.

Na haar opleiding aan de Koninklijke Academie in Den Haag studeert ze enige tijd in China om vervolgens in aanmerking te komen voor een “Artist in Residence” positie in de Fluxfactory in New York.

Weer terug in Den Haag blijft dat verlangen naar die grote Metropool en ze reist daarom vaak heen en weer tussen beide steden. En alsof een vertrek iedere dag aanstaande is, zo werkt ze ook. Alles in haar atelier, dat ze deelt met een collega, is opgeruimd. Veel staat er niet, slechts het meest noodzakelijke.

Het atelier moet morgen leeg kunnen zijn, geen ballast van stapels doeken, tekeningen, verf, penselen, krijt en stiften. Dat verlangen naar een toekomstig vertrek beïnvloedt haar manier van werken.

Reeds in New York ging ze noodgedwongen zuinig om met dure teken- en schildermaterialen. In ruil voor een “Thank-You-Letter” kon ze gratis overtollig schildermateriaal ophalen bij de MFTA (Material For The Arts) en in haar kleine New Yorkse atelier gebruikte ze dit materiaal tot het op was. Het wordt voor haar een methode, een 'attitude' die ze – ook in Nederland – blijft volhouden.

Wieteke Heldens schildert tot het beschikbare materiaal op is, ze tekent met een stift bijna dwangmatig dezelfde beweging herhalend, tot die leeg is. Een penseel in verf gedoopt geeft zolang verf af tot de kleur verdwijnt. Daarna, het penseel opnieuw in verf gedoopt, wordt de ingezette tekening voortgezet, de beweging herhaald. Tot het vel vol is, al het linnen gebruikt, het doek – of de doeken – beschilderd of vol getekend, de stiften leeg, de verf op, en het werk af is.

Alles opgebruikt, alles opgeruimd, morgen begint ze opnieuw ........ Of vertrekt ze.

Paul van Rosmalen, oktober 2014

 

 

Artist Statement Wieteke Heldens

“Ik zie mezelf in beginsel als schilder.

Vanuit deze positie kan ik ook afbraak plegen aan het schilderij. Zorgen dat alleen dat overblijft wat functioneel is. Echter niet vanuit een ideologische kijk, niet vanuit moderne abstractie of geometrie. Het emotionele functioneel maken, dat kan niet met een harde abstractie of puur conceptuele aanpak. Maar ik gebruik de conceptuele en de abstracte aanpak wel. Het liefst was ik Hanna Darboven of On Kawara geweest. Maar voordat ik dat kan zijn moet ik eerst weer door die gevoelens/emoties/gedachtes heen werken. Eigenlijk begin ik steeds bij nul.

Elk schilderij is steeds het eerste. Maar ik val vaak in herhaling.

Ik probeer een werk zo te maken dat het een algemene waarheid is. Ik probeer het te abstraheren zodat het algemene en fundamentele structuren zichtbaar maakt in plaats van particuliere anekdotes. Tegelijkertijd is ieder werk obsessief en dwangmatig. Wetmatigheden, wiskundige formules probeer ik toe te passen op de dingen in mijn hoofd die “niet echt zijn” omdat ik niet precies weet wat ze zijn. Ik probeer ze concreet te maken en ze tegelijkertijd te veralgemeniseren. De aanleidingen zijn niet meer te herkennen: ik maak het werk immers om mezelf ervan te verlossen.

In “Portrait of a vertical minus” maak ik een stift leeg tot er een verticale minus overblijft, ik wil als een machine werken maar kan nooit het perfecte bereiken. Het gaat over een minus die geen minus is maar ook geen plus, het is een verticale minus, en de inkt gaat ook nooit echt op.

In “Dry Pain’t” laat ik 347 keer de bovenkant van de verfdruiper zien. Vele lagen verf over elkaar heen gesmeten. Toeval is dat ik in New York een werk gemaakt heb : “Wet pain’t“ dat verticaal is en waarin de druipers naar beneden lopen. In dat werk gaf ik met blauwe tape de onderkant van de druipers aan. Bij dit nieuwe werk gaan de druipers omhoog, en geef ik met rode verf de bovenkant aan.