"Licht, lucht en ruimte" was eens de titel van een tentoonstelling met werk van Oosterkerk. Het lijkt een contradictie, het zwart overheerst immers in zijn grafisch oeuvre.
Zijn etsen worden decennia lang geroemd vanwege het prachtige "inktzwart" dat hij weet te bereiken, een zwart zoals uitsluitend via de droge naald-techniek kan ontstaan. Een zwart dat doet denken aan kunstenaars als Chillida en Serra: rijk, diep, vettig bijna.
Ko Oosterkerk was ook een groot natuurliefhebber. De grootse en robuuste landschappen van Bretagne, maar ook de kleinste schelpen op het strand inspireerden hem enorm. Verrekijker en microscoop, beide instrumenten stelden hem in staat de natuur te observeren; de weerslag ervan verwerkte hij in zijn etsen.
De telefoon rinkelt 's avonds. "Ja, met mij. Even snel. Ben druk aan 't werk, 't gaat goed". Velen uit de vriendenkring van Ko zullen deze telefoontjes herkennen. Even contact met de "buitenwereld", een vraag, een bevestiging zoeken wellicht. Ko, de kunstenaar die altijd nieuwsgierig bleef. Naar het wel en wee van zijn gesprekspartner. Maar ook steeds op zoek naar nieuwe artistieke uitdagingen, wilde hij ideeën en plannen die hij had regelmatig toetsen. "Ik moet je wat laten zien, kom langs wanneer je in de buurt bent..........."
Het laatste jaar werden deze telefoontjes steeds zeldzamer. Druk aan 't werk zijn ging niet meer zo goed. Inmiddels had hij zijn grote atelier moeten opgeven en werkte nu in het kleine atelier thuis. Een paar weken geleden nog belde hij, zwakker van stem dan ik van hem gewend was, maar nog altijd pratend over 'het werk'.
Dat werk, Ko's oeuvre, zijn leven, is nu voltooid.