Ook het modehuis Prada heeft in Venetië een palazzo, het Ca' Corner aan het Canal Grande, weten te bemachtigen en heeft na grootse verbouwingen en restauraties er een onderkomen gecreëerd voor haar collectie kunst. In de hal is Anish Kapoor nadrukkelijk aanwezig met een machtige installatie. Mooi en goed gepresenteerd is er eveneens een prachtige collectie Italiaanse kunst uit de jaren '50 en '60: Burri, Manzoni, Fontana, Castellani etc.

Weliswaar lijkt zonder de presentie van blockbusters als Jef Koons en Damien Hirst geen tentoonstelling hedendaagse kunst meer mogelijk, maar de aanwezigheid in de Prada-collectie van een stevig kunsthistorisch fundament in de vorm van deze informele en minimalistische kunstenaars uit het recente verleden doet goed aan en maakt de presentatie in het Ca' Corner tot een serieuze tentoonstelling.

In enkele zalen zijn verder maquettes te zien van het nieuw te bouwen Prada Kunstcentrum en Museum in Milaan, dat door het Bureau van Rem Koolhaas is ontworpen.

dag_2.Rem_Koolhaas_maquette_Prada_Milaan

Rem Koolhaas, maquette Prada, Milaan

Ger van Elk in Palazzo Grassi.

Even verderop en aan de overkant van het Canal Grande heeft sinds enkele jaren de Franse ondernemer François Pinault een deel van zijn collectie ondergebracht in het Palazzo Grassi. Een mooie presentatie met gelukkig hier en daar ook nog schilderkunst, een kunstvorm die bepaald niet oververtegenwoordigd is op de Biënnale 2011...

Verrassend om in de Pinault-collectie The World Belongs To You tegen te komen is de installatie van Ger van Elk, 'Hanging Wall' uit 1968. Conceptueel kunstenaar Ger van Elk weet steeds verrassend te overtuigen met zijn '...realistische voorstelling van een onrealistische situatie...'

Het is bijzonder – en zeldzaam – een Nederlands kunstenaar aan te treffen in een dergelijk internationaal krachtenveld.

dag_2.Ger_van_Elk_in_Palazzo_Grassi

Ger van Elk, Hanging Wall

Anish Kapoor in San Giorgio.

Anish Kapoor behoort inmiddels tot de beste en meest beroemde kunstenaars van onze tijd. Verbluffend te zien en te ervaren hoe de allergrootsten in de hedendaagse kunst met een consequent oeuvre die status ook steeds waarmaken. Imposant is Kapoor's installatie in de kerk van San Giorgio op het gelijknamige eilandje tegenover San Marco. Zoals vaak bij Kapoor lijkt zijn kunst te ontspruiten uit een donker gat of daarin te verdwijnen. In de gigantische installatie in de San Giorgio laat hij middels kunstmatig opgewekte luchtwervelingen een tornadoslurf oprijzen tot in de koepel van de kerk vanuit een eronder geplaatste ronde 'doos'. Een fascinerend schouwspel en helemaal passend binnen het idioom van Anish Kapoor. Een niet te missen kunstbelevenis.

dag_2._Anish_Kapoor_in_San_Giorgio

Anish Kapoor in San Giorgio

Arsenale.

Terug naar het terrein van de Biënnale. Vandaag het Arsenale, het oude en honderden meters lange loodsencomplex. We liepen er redelijk vlot doorheen, hetgeen eigenlijk wil zeggen dat de presentatie dit jaar maar matig kon boeien. Met de keuze voor de titel ILLUMInazione heeft curator Bice Curiger zichzelf een grote vrijheid verschaft. Het resultaat is een presentatie – eerder nog een reeks van presentaties – die wat als los zand uiteenvallen.

Wel bijzonder en indrukwekkend is het enorme beeld van Urs Fischer, een levensgrote kopie in kaarsvet van het beroemde sculptuur van de Sabijnse Maagdenroof door de 16e eeuwse beeldhouwer Giambologna, deel uitmakend van een installatie van diverse 'kaarsvet sculpturen'. Tijdens ons bezoek, twee maanden na de opening van de Biënnale, waren de beelden al deels 'opgebrand' en in stukken uiteengevallen.

dag_2.Urs_Fischer_in_het_Arsenale

Urs Fischer, Untitled

Ook de film 'The Clock' van Christian Marclay is een vondst. Marclay heeft duizenden filmfragmenten verzameld waarin de tijd, een klok, horloge of andere tijdsaanduidingen voorkomen. Bijzonder knap gemonteerd biedt de 24 uur durende film in werkelijk 'real time' een fascinerende belevenis. Bijna tot op de seconde volgen de gemonteerde filmfragmenten als één geheel, uur na uur de werkelijke tijd. Je kunt er de klok – letterlijk – op gelijk zetten.

Tenslotte bereiken we aan het einde van de lange wandeling door het Arsenale het Italiaanse paviljoen. De enorme ruimte is geheel volgehangen met schilderijen van moderne en hedendaagse Italiaanse kunstenaars en vol gezet met beelden en installaties: een bonte kermis, waar teleurstellend weinig kwaliteit te ontdekken valt en het beeld van 'de stand van zaken' in de hedendaagse Italiaanse kunstwereld bepaald geen positieve indruk achterlaat ...to put it mildly...

(Wat een verschil met enkele jaren geleden toen dezelfde ruimte geheel werd ingenomen door het indrukwekkende werk van Giuseppe Penone).

Vermoeid rustten we nog even uit in de comfortabele loungebanken bij de film "The Clock", totdat de filmbeelden de tijd naar 18 uur voeren en in 'real time' de suppoosten alle bezoekers naar buiten loodsen.